Przepisy państw członkowskich nie mogą ograniczać unijnej zasady swobodnego przepływu towarów – sprawa TSUE C-15/15.

W czerwcu 2016 r., Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), wydał wyrok w sprawie C-15/15, rozstrzygając tym samym zagadnienie prejudycjalne w sprawie ważności uregulowań prawnych państw unijnych zobowiązujących do sporządzania faktur w określonym języku.

Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest w miarę typowy, ale zarzut pozwanego – co najmniej oryginalny. Otóż, dwie spółki z różnych krajów unijnych sądziły się o zapłatę. Powodem była belgijska spółka New Valmar BVBA z siedzibą w Evergem, pozwanym – włoska Global Pharmacies Partner Health (dalej: GPPH) z siedzibą w Mediolanie. Spółki współpracowały na podstawie terminowej umowy, której przedmiotem była dystrybucja artykułów dziecięcych. Z wyroku TSUE wynika, że strony wprowadziły do umowy klauzulę wyboru prawa włoskiego, jako obowiązującego w zakresie jej stosowania. Ponadto, wszelkie spory jakie mogły ewentualnie zaistnieć między stronami na tle wykonywania umowy, poddane zostały rozpoznaniu sądom w Gandawie (Belgia). W związku z nierzetelnością i zaległościami płatniczymi, umowa została wypowiedziana przed upływem jej terminu, po czym powód złożył pozew do rechtbank van koophandel te Gent (sąd gospodarczy w Gandawie) o zapłatę szeregu wystawionych faktur. Aby sprzeciwić się żądaniu powództwa, GPPH podniosła zarzut nieważności faktur będących przedmiotem postępowania głównego ze względu na… język ich sporządzenia. Pozwana wskazała, że choć [wystawione faktury są] czynnościami i dokumentami wymaganymi ustawą i rozporządzeniem w rozumieniu ustawy w sprawie używania języków oraz dekretu w sprawie używania języków (…), [to] naruszają [one] bezwzględnie obowiązujące przepisy zawarte w tych uregulowaniach. Argumentując zarzut językowy, pozwana spółka podniosła, że poza danymi dotyczącymi New Valmar, podatku VAT i banku, wszystkie informacje znajdujące się na [spornych] fakturach, w tym warunki ogólne, zostały zredagowane (…) w języku włoskim. Zdaniem pozwanego, praktyka taka jest niezgodna z przepisami nakazującymi przedsiębiorcom mającym siedzibę w regionie niderlandzkojęzycznym Królestwa Belgii (tak jak New Valmar), sporządzanie faktur w tym języku. Z treści orzeczenia TSUE wynika jednak, że w sprawie nie była kwestionowana zgodność faktur z uregulowaniami rozpatrywanymi w postępowaniu głównym, ale zarzut dotyczył ich niezgodność z przepisami prawa Unii dotyczącymi swobodnego przepływu towarów.

Z tego powodu, w toku postępowania, rechtbank van koophandel te Gent (sąd gospodarczy w Gandawie) nabrał wątpliwości, czy spoczywający na przedsiębiorstwach mających siedzibę w niderlandzkojęzycznym regionie Królestwa Belgii obowiązek sporządzania, pod rygorem nieważności, faktur w języku niderlandzkim może stanowić przeszkodę w handlu międzynarodowym. Istotną kwestią w omawianej sprawie, było zachowanie zasady proporcjonalności, polegającej na uzasadnieniu ustanowienia tego typu przeszkód (wymogów prawnych) celami interesu ogólnego. W omawianym przypadku, tymi celami miało być wspieranie i stymulowanie używania języka urzędowego oraz zapewnienie skuteczności kontroli administracyjnej. Z powodu wątpliwości prawnych, sąd odsyłający zawiesił postępowanie główne i zwrócił się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, które w ostatecznie ustalonej treści brzmiało: czy art. 35 [Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dalej: TFUE] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom jednostki sfederowanej państwa członkowskiego – takiej jak wspólnota flamandzka Królestwa Belgii – nakładającym na każde przedsiębiorstwo, którego miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium tej jednostki, obowiązek redagowania wszystkich danych figurujących na fakturach dotyczących transakcji transgranicznych wyłącznie w języku urzędowym rzeczonej jednostki pod rygorem nieważności tych faktur stwierdzanej przez sąd z urzędu.

Po rozpoznaniu sprawy, Trybunał uznał, że art. 35 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniom prawnym ograniczającym swobodę wyboru języka. Zdaniem TSUE, wymogi prawa belgijskiego w zakresie języka sporządzania faktur w transakcjach transgranicznych są sprzeczne z prawem unijnym, ze względu na to, że stanowią one zbyt duże utrudnienie, ograniczając tym samym swobodny przepływ towarów. Sąd dopatrzył się też nieproporcjonalności wymogów prawnych w stosunku do zakładanych celów.

Orzeczenie TSUE C-15/15, dla polskich przedsiębiorców ma znaczenie w zasadzie tylko potwierdzające. Otóż, stanowisko Trybunału ugruntowuje niebudzącą w Polsce większych wątpliwości zasadę, że w transakcjach transgranicznych między przedsiębiorcami strony mają swobodę wprowadzania do umów klauzul, zarówno co do wyboru języka, jak i prawa, któremu transakcja będzie podlegała.

 

Powiązane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *