Właściwość organu podatkowego w przypadku sukcesji zobowiązania

Ustawodawca, kierując się pragmatyką, od stycznia 2016 roku, wszystkie sprawy podatnika dotyczące danego zobowiązania, w przypadku sukcesji, przekazał do prowadzenia jednemu organowi podatkowemu. Co do zasady jest to organ właściwy dla następcy prawnego. Zasadę tę wyraża art. 17 b § 1 Ordynacji podatkowej (dalej o.p.), z którego wynika, że organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie praw i obowiązków podatnika (płatnika, inkasenta), przejętych przez następcę prawnego, jest organ podatkowy właściwy dla następcy prawnego. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 17 b § 2 o.p., na mocy którego sprawy następstwa prawnego spadkobierców oraz zapisobiorców będzie prowadził organ właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy. Tak ustalona właściwość miejscowa pozostanie stała nawet wtedy, gdy w toku postępowania zajdą okoliczności uzasadniające zmianę właściwości miejscowej organu i to niezależnie od tego, czy zdarzenie powodujące taką zmianę nastąpi w trakcie, czy po zakończeniu kontroli podatkowej (art. 18 b o.p.).

Nowe są również regulacje dotyczące szczególnego trybu wyznaczania właściwości organu podatkowego pierwszej instancji do prowadzenia konkretnych postępowań lub kontroli oraz tzw. przejęcia postępowania (art. 18 c o.p.). W tym zakresie ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wyznaczania – odpowiednio – naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego, dyrektora izby skarbowej albo dyrektora izby celnej jako właściwego do przeprowadzenia kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych organów. Podobne uprawnienia Ordynacja podatkowa przyznała również dyrektorom izb skarbowych i celnych. Uzyskali oni prawo wyznaczania naczelników – odpowiednio – urzędu skarbowego albo urzędu celnego, jako właściwego do przeprowadzenia kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych nadzorowanych naczelników.

Zarówno w przypadku delegacji ustawowej dla ministra, jak i dyrektorów izb, wyznaczonym organem podatkowym może być wyłącznie organ właściwy przynajmniej dla jednego z podatników. Wyznaczanie wymaga wydania postanowienia uzasadnionego usprawnieniem i przyspieszeniem kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. Postanowienia takie mogą zostać wydane w przypadkach, gdy zajdzie uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego albo konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia tym zakresie. Tak wyznaczony organ podatkowy przejmie dalsze prowadzenie kontroli lub postępowania, ale czynności już podjęte przez dotychczasowe organy podatkowe pozostaną w mocy.

Istotnym jest, że zarówno ministerialne jak i dyrektorskie postanowienia będą doręczane i wyznaczonemu organowi, i kontrolowanemu, ale będą niezaskarżalne. W treści postanowienia organ wydający w szczególności określi podatnika, dla którego został wyznaczony organ podatkowy oraz zakres spraw przekazanych do prowadzenia.

Zmiany, co do zasady, należy ocenić jako korzystne i podyktowane względami ekonomiki i wolą usprawnienia postępowania. Jedyną niedogodnością będzie konieczność dojazdów podatnika do organów wyznaczonych. Zgodnie z również nowym przepisem Ordynacji, a to art. 156 § 4 o.p., Wezwany w postępowaniu prowadzonym przez organ wyznaczony na podstawie art. 18c [postanowienie ministerialne i dyrektorskie] jest obowiązany do osobistego stawienia się także poza obszarem województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa.

 

Powiązane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *